نغزسرایان

X

نغزسرایان

نغزسرایان

	King’s Surgery
بار دیگر سلام باز هم دیر کردیم و چندی پست ننمودیم، لیکن انصاف اینبار کار بسیار بود و دست بر کاری عظیم زدیم و کانتینیوم خویش با نمره ای خوب پاس نمودیم و شاه را نیز دردی در اشکم افتاد و تحمل آن نتوانست و او را به نزد طبیب بردند و اشکم او باز بکرد و ندید جز مال این ملت بیچاره که انبان انبان اندوخته بود و زکات نداده. فی الجمله هرچه در شکمش بود خالی بکرد و ندانست که شاه از بعد عمل باز بر مسند می نشیند و گرسنه می گردد و این ما هستیم که باز باید اشکم خمره گون این شاه را که هر روز بصورت نمایی (Exponential) بر حجم آن افزوده می شود پر سازیم. باری کوتاه سخن آن که شعری چنین سرودیم و کل آغاز گشت: از گوشه چشمت شها سويم اشارت ميكني نيرنگها با آن دو چشمان خمارت ميكني با ما نميجوشي و با آن خالقيفر نيز هم برخورد با او همچنان شخص بشارت ميكني گويا كه نوبت آن توست اي شاه بدصورت ولي در ازدواج ار شك برت دارد خسارت ميكني با دست خود پس ميزني، با پاي پيشش ميكشي شاها! عجب اين كارها را با مهارت ميكني حالا كه هاني رفت و در دربار از او يادي نشد آيا تو ما را صاحب پست وزارت ميكني؟ هر كس كه چندي دور شد، محبوب دلها ميشود مفعولتن مفعولتن مفعولتن فعلن فعل (اینجا سانسوره) حق ده كه در كِيس شما حقد و حسدورزي نشد نيرنگها بايد چو با دشمن تجارت ميكني شعرت وزين و عبرتآموز و دقيق است اي رضا خوش ميسرايي نظم و بس نيكو عبارت ميكني و شاه اینچنین زیبا فرمود: چو به بستر اوفتادم تو به من دعا بفرما ز خدا و از پيمبر طلب شفا بفرما نه كه طاقتم نبودست و سخن ز عجز گفتم كه تو عرض حالي از من سوي ربنا بفرما اگرت سراب باشد وگرت خروش كارون سوي رحمت الهي سفر صفا بفرما به اميد وصل جانان همه خون دل خور اي جان تو اگر كه سعي كردي و نشد سعا بفرما! وگرت هواي آنست كه تخم گنده آري بر آن خروس زيبا قدِ قد قدا بفرما همه هست منطقت چون نخ و تار عنكبوتان سر اين مقوله از آن،‌ به خدا جدا بفرما چو وي ار كسي بريزد پي اختلاف و نخوت سر خويش گير و زين پس تو از آن ابا بفرما برِ دوست يا كه دشمن، سر و چشم و گوش هش دار كه اگر چهات نمايد، تو وِرا چها بفرما چو به هوشياريت نيست به چنته هيچ پاسخ تو جواب نغز من را ز ره كما بفرما وگرت جواب آيد سوي نغز دلفگاران شكر از شكر درآور، سخني به جا بفرما در ديزي ار كه باز است، حياي گربهات كو چو حياي گربهات نيست، بيا رضا! بفرما ما نیز نغز او را بی پاسخ نگذاشتیم: كي به تنت ميكني چكمه و سردوش را؟ تا كه مؤدب كنند شاه گرانگوش را تا كي از اين بوي گند مملكتت در عذاب؟ بر در چاهت گذار حايل و درپوش را بهر سفر سوي كيش جمله برفتيم ما شاه عجم برنداشت صائب چاووش را من كه خودم مشكيام، شاه سياهم مكن به نكند اين نقاب صورت پرجوش را كاش بُدم در اتاق، وقت عمل كردنت با نمك و ديدنيست، شاعر مدهوش را بعد عمل، شاه من! عدل و وفا پيش گير بيش مكدر مكن چهره مخدوش را پيشتر آ! راز گو، اخم مكن، خوش نشين بهر اديبان شها! باز كن آغوش را بس كه رضا خوشگل است، خواستگاري كنند جمله هنرپيشگان، شاعر خوشپوش را گر چه رضا رد كند پيشنهاد لوپز ليك پذيرد به جان خانم بينوش را و شاه نیز فرمود: قلب پر از كينه را، شاعر من! چال كن چهره نيك از كسان صورت و تمثال كن شرط ادب نيست چون خرس تو وارد شوي قامت پرقوز را نزد شهان دال كن بخت گره خورده را دارو و درمان بود نسخه رمال را داروي اقبال كن اسم مياور تو در نغز از اين پس وليك در پس لفافهها، آتش و جنجال كن گر چه ز پيوسته شد جسم و روانت مريض نمره خيرات را مرحم تبخال كن با زدن صد نقاب صورت روبه بپوش جاهل و فرزانه را خر كن و اغفال كن مشكل اصلي اگر خانه بود در طلاق حايل و درپوش بر ... ...(اینجا هم سانسور است) كن هر چه كه ريسيدهام در طي اين چند سال پنبه كن و بعد از آن بهر كمر شال كن وز پي اين نغز خوش، جام مرصع بيار از در پاسخ در آ بار دگر قال كن طبع خوش دلفگار بر همه كس آشكار شعر سرودن چنين قبله آمال كن
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم بهمن 1387ساعت 18:48 توسط شاعر دربار \|

	مفعول مفاعلن فعولن
باز هم سلام مدتی اتفاق افتاده بود که ما و شاه در یک وزن شعر می سرودیم که الحق و الانصاف وزن قشنگی است و معانی در آن خوب جور می افتند. شاه اینبار تصمیم گرفت طرحی نو به خیال خویش در اندازد و در وزنی جدید شعر سراید، غافل از آن که این وزن، وزن تخصصی ما بود و ما (تعریف از خود نباشد) در این وزن بسیار سروده ایم، که از آن جمله می توان به مکانیکه نامه، پروژه ترم 7 و ترجیع بند صنعتی و ... اشاره نمود. باری کل ها با کل ما در همان وزن قبلی آغاز گشت و از آنجا که نزدیک عید قربان بود گفتیم اندکی پاچه خواری سلطان نماییم باشد که ما را به عیدانه ای سرافراز سازد، غافل از آن که بحران اقتصادی دربار ما را نیز بی نصیب نگذاشته و همین که شاه ما را تعدیل ننموده و ما همچنان بر سر کاریم باید یک نان بخوریم و صد نان شکر بجای آوریم. القصه برای شه چنین سرودیم: عیدت ای شاه سیه چهره مبارک بادا اشکمت جمله پر از جوجه و اسنک بادا چون به خدمت بروی دست خدا همراهت پادگانت شه من، قلعه حصارک بادا گر نگردی و سرت خوشگل و پر مو باشد چهره ات دلبر و شامپوی تو پَرژَک بادا اندرونیّ تو پر گردد از اطفال شلوغ جمله دیوار سفیدت پر شکلک بادا آن طرف بَله بگویند از این غم برهی مبلغ مهریه ات نسبتا اندک بادا چهره ی تیره ی تو روشن و زیبا گردد طائر بخت تو از گونه لک لک بادا از تِزَت پاسخ بی نقص و مناسب گیری (Delta t) در همه ی حلّ تو کوچک بادا ارتقایم بدهی گاه و وزیرم خوانی صائب ات کاتب و ترخیز ملیجک بادا ای رضا پاچه شه پاره بکردی آخر بذل شه خانه ویلایی قلهک بادا شاه نیز وزن عوض نمود و چنین پاسخ داد: نوشیدن می تصوّر آرد نغزت پس از این تمسخر آرد هرچند لُقُز سرای قرنی لیکن نَفَست تکبّر آرد اینگونه که گرد خویش گردی گردیدن تو تکثّر آرد در عشق مَجاز اگر بکوشی یک لحظه خطا تنفّر آرد تاریخ به شبهه گشت تاریخ فهمیدن آن تدبّر آرد ماندن سر انجماد سنّت خشکیدگی تفکّر آرد خشکیدگی تفکّر اینجا افسردگی و تاثّر آرد یلدا شد و هندوانه آمد بلعیدن آن تکرّر آرد اسکیم به شعر دل فگاران گر نامده خود تذکّر آرد ما نیز که چنین دیدیم وزن خود سوئیچ نموده در پاسخ چنین سرودیم: ای شاه فلج بهانه کافیست عشق زری و سمانه کافیست چون مرد، شجاع باش و زن گیر ترشیدن عاشقانه کافیست چون آدمیان به دیدنش رو چت کردنتان شبانه کافیست از بهر نکاح نیز شاها یک خودرو و پول و خانه کافیست در وزن تخصّصیّ من نیز شعر و سخن و ترانه کافیست درباره ازدواج ملّت شاها زدن گمانه کافیست فی الجمله صلاح خویش دانیم اصرار شما و چانه کافیست امسال دگر زیارت از قم وز مشهد و هگمتانه کافیست از لاک خودت رضا، برون شو مستوری عارفانه کافیست ایشان نیز در جواب چنین سرود: وقت زدن گمانه طی شد هر شخص هرآنچه خورد، قی شد این یک ره انگلیس بگرفت وان آب حیات سمت ری شد ما تنقص الارض منهم اینبار وقتی که پیاله پر ز می شد در حسرت آن دمم که گویند جهل کس و سنّتش ز پی شد ارحام قرین لطف حق باد درگاه بهشت جای وی شد تا خانه کند به باغ رضوان از احمدباد سمت جی شد ای بس عجب از سبیل ترخیز زانرو که تولدش به دی شد آن حبّ نبات شعر ایرج چون بود؟ کجا؟ چگونه؟ کی شد؟ هرچند عَذَب بود دل افگار هم صحبت وی نوای نی شد ما نیز در جواب سرودیم: شاها سخنت مَجاز دارد وین قصّه سر دراز دارد هرچند جمال یوسفش هست لیکن به دهن پیاز دارد وان دیدن رویت ای شه، از ترس چون زلزله ای نماز دارد ای شاه عَذَب بمان و سر کن کاین جمع به ما نیاز دارد چون دست و دلت فگار گشته در خاک مکن کُزاز دارد در بازی اختلاف و نخوت ساکت شدن امتیاز دارد نومید مشو چو رد کنندت کو مومنه است و ناز دارد شانست زده چون که من شنیدم هفتاد شتر جهاز دارد هرچند رضا زنی ندارد گویند به رمز و راز، دارد شاه نیز در وزنی جدید سرانجام اینچنین سرود: ای شه عین الیقین، هادی و فانوس تو وی سخنم جملگی، رونق و ناموس تو ای که به ناحق دهی نسبت شَل ناروا وی که مکدر بود گرده طاووس تو ای که ز عرش آمدی تا به حضیض اینچنین وی که جهانی خورد حسرت و افسوس تو رنج و عذابی که این قوم کشیدند، بود زاده بخت کج و تیره و منحوس تو میز ریاست تو را آفت جان است و دل بس که پر از گریه شد دیده مرئوس تو خود ز جهالت در آ ای به سنن مبتلا تا متبسم شود چهره مایوس تو شکر که این پیر در مدح و ثنای تو گفت: درد دل عاشقان گشته چو ملموس تو دفتر منظومه ی لیلی و مجنون نشد یک ورق از قصّه ی اصغر و ژینوس تو چشم به راهیم تا جمله منوّر شود دیده عشّاق بر اقدس و سیروس تو شعر تو ای دل فگار، از در معنا خوش است تا که چه معنا کنند، نغمه ناقوس تو
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی 1387ساعت 23:18 توسط شاعر دربار \|

	شیخ ترخیزی
القصه در همان ابتدای راه اندازی این وبگاه وقتی گفته بودیم که به جمع ما شاعری دیگر نیز هست ورا ترخیزی نام. اورا ترخیزی بدان سبب گویند که اهل روستایی است ترخیز نام (که ابتدا نامش مزارع بوده، بعدها بعلت کثرت استعمال بدان اسماعیل ترخان گفته اند و چند سالیست بدانجا ترخیز گویند و ما نیز آخر ندانستیم این سه چه ارتباطی با هم دارد. که دهی است خراب و مردمانش را از حیث بزرگی دماغ به گینس ثبت نمایند). گفته بودیم که حکایات کل ما و این شیخ سابقه ای بس طولانی تر از کل های ما با شاه دارد و به زمان ولیعهدی این شاه باز می گردد. از جمله زمانی برای تولدش چنین سرودیم (فامیل اصلی شیخ ما امیری است): ای امیری خوشگلم که خدا چهره ات را چنان پری کرده از قشنگیّ آن دماغ دراز فیل اظهار چاکری کرده ای که در نرسرای میکانیک مدتی را قلندری کرده از سخنهای خوش چه گویم، وای! ای که پشمینه شاعری کرده خوان هشتم سروده ای تو عزیز آفرین بهرت انوری کرده ای که در گل ستان روهینا بهر گلهاش مهتری کرده در یم پر خروش روهینا همچو هانی شناوری کرده به ریاضی مهندسیّ مهیب چو دلیران تک آوری کرده بهر این فوق بیخود و الکی تا کجاها مسافری کرده ای که در کارخانه ی اپتیک کار از نوع اصغری کرده ای که چون پاس گشت نقشه تو پای کوبیّ بندری کرده ای که روزی سبیل زیبایت به جهان فتنه گستری کرده ای دو در کرده آن کلاسَک C بعد از آن رفته دلبری کرده ای که نسبت به بچه های امید مهرورزی مادری کرده این تولد ترا مبارک باد ای تولد به دی سری کرده القصه شیخ ما پس از خواندن کل آخر ما و شاه سرودن آغاز کرد و کلی بین ما در گرفت که در ادامه می آید. ایشان برای ما چنین سرود: ای نصوحی که به چاقی و خباثت مشهور وقت آن است که از شعر دری توبه کنی تا از این مملکت شاه برونت نکنند بهتر آن است که خود دهنو روی شعبه کنی کینگ ما شاعر دربار نمی خواهد هی شعر تو حرف اضاف است اگر نوبه کنی شاه و بی بی و تک و آس همه دست من است سور سرباز نداریم که تو دبّه کنی نقش تو چیست به سریال دل افگار جهان؟ غیر از آنی که گه ایفای رل زمبه کنی! گرچه این قافیه قطعه من نیست ولی پول یامفت نداریم شکم گنده کنی ما نیز در پاسخ اینچنین سرودیم: ای که دائم سر دربار و مقامت جنگ است مثل شه چهره نیکوی تو مشکی رنگ است برج میلاد شده طول دماغت جانا کلّ ترخیز گلم، بهر دماغت تنگ است شیشه شعر تو بر تاقچه شاه عجم جمله آماج عتاب است و قرینش سنگ است بزم شاهان و ادیبان جهان جای تو نیست نقش یعقوب، کجا کار عمو پورنگ است؟ وقتی از شوق، زدی قید غذا را آن روز هاتفی گفت که این شخص، کمیتش لنگ است ای رضا شعر تو چون شعر نظامی پر مغز عبرت آموز، وزین، تازه و خوش آهنگ است که بعد از سرودن شعر پشیمان گشتیم که چرا اینگونه در وصف دماغش سرودیم، که مارا شکم به فن کوچک و وزین گشت لیک وی را دماغ کوچک نگردد جز به عمل. باری او در جواب ما چنین سرود: ای رضا شعر تو چون اکس و کراک و بنگ است نازل شعر تو در شعر، خدایی تنگ است شعر تو مثل نظامی است؟ نعوذٌ بالله هرکه این نکته بگوید به یقین هوشنگ است وقت آن است که بیرون بروی از دربار پیش از آنی که بگویند طرف الدنگ است طائر طبع من امروز عقاب است عقاب پسرم جوجه کلاغت سیه و بدرنگ است حق کلامی است که امروز تو گفتی حاجی عیب تو چیست اگر مغز نصوحی هنگ است؟ ما نیز در جواب وی چنین سرودیم: ای که در نزد شهان جمله زبانت تیز است پیش خرطوم تو آن بینی پیلان ریز است غصه کم خور که بزرگی دماغت بد نیست کاین خصوصیت مردان ده ترخیز است اندر این کار گلم، میل ترقّی خوب است لیک این میل تو بی حدّ و جنون آمیز است تا مودّب نشوی قصر شهان جایت نیست داد کم زن مگر اینجای، سر جالیز است؟ گر که شه دید و پسندید تورا غرّه مشو کاین بهاری است که اندر پی آن پاییز است این شه مشکی و شل عقده قدرت دارد گردن بی هنران جمله به دار آویز است خواندن شعر رضا در دل صحرا و چمن با سه تاری و دفی شاد و طرب انگیز است خوش باشید.
+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم آذر 1387ساعت 14:6 توسط شاعر دربار \|

	کما فی السابق
با سلام. در بدایت از آنان که صبح و شام به این وبگاه سر زدند و چیزی نیافتند عذر می خواهیم که میدانیم چشم انتظاری و سر کار رفتن چه سان از عمر انسان کاهد و دماغش همی سوزاند. باری چنانچه منتظرید مقدمه ای وزین بر کل اینبار بیاورم اشتباه کرده اید و سوراخ دعا را گم کرده اید، که به این مدت چیزی پیشامد نکرده جز آنکه همانطور که در ادامه می آید شاه همچنان شاه است و مشکی است و بر ما تهمت ازدواج همی بندد و آنچه در نهان خود کند در آشکار بر ما روا میدارد. ما نیز چنانکه رسم بندگی و ادب است چشم بر هم می گذاریم و لب فرو می بندیم و سنگ پاره اندک اندک جمع کنیم تا زمانی دمار از روزگار چنین شاهی برآوریم. القصه کوتاه سخن می کنیم و می کلیم باشد که از این دریای خروشان شما را هم قطره ای شاید. چنانچه کل های مارا دنبال کرده باشید نوبت کل ما بود. زانرو برای شاه سرودیم: ای که مشکی به تن بی هنرت می آید از هوا فضله مرغان به سرت می آید هرکه گوید که تو شاه عجمی ارج منه کاین خیالی است که اندر نظرت می آید این همه درد که پایت شده از آن مفلوج ریشه یابی چو کنی از کمرت می آید گر که زن داشت دل افگار عجم، وقتش بود شعر گوییم که شاها پسرت می آید رازداری و شهی لازم و ملزوم همند اندکی حوصله کن چون خبرت می آید چون که شلوار دوتا گشت و بشد مغز تهی میل بوسیدن یار دگرت می آید همچو مسعود، اگر میل به خارج داری سهم تیری است که اندر تپرت می آید گر به ماشین سوی دانشکده گهگاه روی بوق زن گر که ز پروین گذرت می آید ای رضا گر که بشد کانتینیوم پاس، مخند سهم درسی چو ریاضی به سرت می آید که ما را سهم درسی است کانتینیوم نام که خدایش پاس گرداند. شاه در پاسخ زیبا فرمود: سین خوشبوی سر سفره ی هفسین سیب است شاه شمشاد قدان ایمن از آن آسیب است آنکه مکتب نرود، سوره دوم خواند گوید این یک اَلَم است، آن دگری هم ریب است بی سوادان جهان شعر و غزل می بافند غافل از آنکه چه ترجیع و چسان ترکیب است گرکه فی الجمله به حق، بکر بیاری در شعر چون ممیّز شود آن، واژه به ناگه بیب است درس پیوسته ی n هم اگرت پاس شود آنچه آخر به تو حرمت بدهد آن جیب است چند ماهیست که زاغان همه پیک خبرند گفته اند از تو که آن خودروی تو در شیب است آن زمانی که ببستند به خیکت صنمی آنچه آید به سر واژه خاطر طیب است ساحت دولت عدل از پر نقد ایمن باد هرچه نقد است بر آن دولت جان، تخریب است ای دل افگار به این بی هنران خرده مگیر مرده شور آید و آنرا که برد، ترکیب است که ما در جوابش چنین سرودیم: خواجه با شاعر دربار خودت راه بیا گر که گاهی بروی از بر ما، گاه بیا دشمنان حمله بکردند، تو در خواب خوشی مملکت درهم و ویران شده کوتاه بیا حکم پیک است و تو حاکم شده ای، گند مزن آس ها رفت شها، فکر نکن، شاه بیا حسّ تنهایی یوسف اگرت فهم نشد شک نکن، اندکی از خانه سوی چاه بیا شاه دربار تویی، مملکت از آن من است شاه من، کارت بزن، بعد به درگاه بیا زین مریضی که به هشتاد فتادست کنون بر سرش با رطب و قاری و مدّاح بیا گرچه این غائله ها بر سر هشتاد گذشت اندکی فارغ از این غصه جانکاه بیا ای رضا، کنترلت پاس نخواهد گشتن جملگی بر در کشمیری و فتّاح بیا که ما را درسی نیز هست کنترل شکل که ... بماند. شاه در جواب فرمود: ای به قربان تو ای شاعر خشکیده لبم تشنه از هُرم تجرّد شده در هُرم تبم ای که از بهر زنت جمله به در دوخته شد مردم و قرنیه و مژّه و پلک و عنبم منصب شاعری خاک عجم ارج بنه ای تو تک دلقک دربار تماما عربم حکم قلب است و تک ار دست تو، شه دست رقیب من از آن بازی بی بی که کنی در عجبم کوچه چپ می زنی و دست جلو می گیری بیش از این تلخ مکن کام من و روز و شبم دیگران گر ز هوس، نقض بکارت کردند توبه من می کنم از خاک، به درگاه ربم خیمه ی کهنه ی هشتاد بر این مجلس ختم تک ستون بازد و من حامل ظرف رطبم دل فگار از سر مرداد به هق هق گوید ربع قرنی شد و من خسته و زار و عزبم که جواب راچنین بود: روزگاریست که بی نام و نشان می گردی سوی دانشکده با ناز روان می گردی روی بر قبله کنی قبل نمازت، احسنت! لیک ناگاه، چرا وقت اذان می گردی؟ می توان با سی و اچ ساخت هزاران محصول لیک ای شاه چرا گرد متان می گردی؟ در همان هسته و دانشکده زن بسیار است یار در خانه و خود گرد جهان می گردی بس که گفتیم و تو را فهم نشد خسته شدیم با چنین هوش و زکاوت تو شبان می گردی گر که این لنگی پایت به دو چشمت افتاد وارد مدرسه باغچه بان می گردی زن نگیر ای شه مشکی، ز من این پند شنو چونکه از فقر، هوادار ژیان می گردی ای رضا اشرف افغان به از این شاه بود بیخود اینجا پی یک لقمه نان می گردی و شاه را جوابی بس متفاوت بود: گر امتحان ثقیل شد، تو اعتراض می کنی چو نمره ات قلیل شد، تو اعتراض می کنی ز رنج و درد دیگران که فارغت کنند از آن چو سیل غم گسیل شد، تو اعتراض می کنی کسی اگر به روز و شب ببخشدت ز مال خود چو اندکی بخیل شد، تو اعتراض می کنی به سور و سات سال نو چو میوه ای برت نهند اگر کم از شلیل شد، تو اعتراض می کنی برای تیم بسکتت ز یو اس آورم دکل ولی چو شک اونیل شد، تو اعتراض می کنی اگرچه سنگ حق زن به سینه می زنی مدام کسی چو زن ذلیل شد، تو اعتراض می کنی چو دزد شب ز برج تو فتاد در حیاط پشت اگر به حق علیل شد، تو اعتراض می کنی اگرچه آب زنده رود از اين ديار بگذرد چو کم ز آب نيل شد، تو اعتراض می کنی به ساحت مبارکت جفای نانوشته ای اگر از این قبیل شد، تو اعتراض می کنی؟ برای حظ نوچه ات، ز خبط خودپرستی اش اگر ورا دلیل شد، تو اعتراض می کنی؟ اگرچه وزن شعر من فعول بود و مضطرب چو از خطا فعیل شد، تو اعتراض می کنی اگر ز نغز دل فگار عسل تراود اینچنین یکی چو قال و قیل شد، تو اعتراض می کنی
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم آذر 1387ساعت 22:22 توسط شاعر دربار \|